ನವದೆಹಲಿ : ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಆತಿಥ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕ ಮತ್ತು ಇರಾನ್ ನಡುವೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಅತ್ಯಂತ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಶಾಂತಿ ಮಾತುಕತೆ ಯಾವುದೇ ಒಪ್ಪಂದವಿಲ್ಲದೆ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡಿದೆ. ಭಾನುವಾರ ಈ ಕುರಿತು ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಿದ ಅಮೆರಿಕದ ಉಪಾಧ್ಯಕ್ಷ ಜೆಡಿ ವ್ಯಾನ್ಸ್, “ಅನೇಕ ಪ್ರಯತ್ನಗಳ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಎರಡೂ ದೇಶಗಳ ನಡುವಿನ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ಆದರೆ, ಮಾತುಕತೆಗೆ ವೇದಿಕೆ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಪಾತ್ರ, ಪ್ರಧಾನಿ ಶಹಬಾಜ್ ಷರೀಫ್ ಮತ್ತು ಸೇನಾ ಮುಖ್ಯಸ್ಥ ಅಸಿಮ್ ಮುನೀರ್ ಅವರ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ವ್ಯಾನ್ಸ್ ಶ್ಲಾಘಿಸಿದ್ದಾರೆ. 1979ರ ನಂತರ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನಡೆದ ಈ ನೇರ ಮಾತುಕತೆ ವಿಫಲವಾಗಿರುವುದು ಜಾಗತಿಕ ಸ್ಥಿರತೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಆತಂಕದ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ. ಈ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಬೆನ್ನಲ್ಲೇ, ಜಗತ್ತಿನ ಕೇವಲ 9 ದೇಶಗಳು ಮಾತ್ರ ಹೇಗೆ ಅಣುಶಕ್ತಿ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಾದವು ಮತ್ತು ಉಳಿದ ದೇಶಗಳಿಗೆ ಇದು ಯಾಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕುರಿತಾದ ಆಸಕ್ತಿದಾಯಕ ಮಾಹಿತಿ ಇಲ್ಲಿದೆ.
ಅಣುಶಕ್ತಿ ಹೊಂದಿರುವ ‘ವಿಶೇಷ ಕ್ಲಬ್’
ಪ್ರಸ್ತುತ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಅಣುಬಾಂಬ್ ಹೊಂದಿರುವ ದೇಶಗಳು ಕೇವಲ ಒಂಬತ್ತು. ಅವುಗಳೆಂದರೆ: ಅಮೆರಿಕ, ರಷ್ಯಾ, ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್, ಫ್ರಾನ್ಸ್, ಚೀನಾ, ಭಾರತ, ಪಾಕಿಸ್ತಾನ, ಉತ್ತರ ಕೊರಿಯಾ ಮತ್ತು ಇಸ್ರೇಲ್.
ಒಂದು ಅಂದಾಜಿನ ಪ್ರಕಾರ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು 12,121 ಅಣ್ವಸ್ತ್ರಗಳಿವೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಶೇ. 90 ರಷ್ಟು ಕೇವಲ ರಷ್ಯಾ ಮತ್ತು ಅಮೆರಿಕದ ಬಳಿಯೇ ಇವೆ. ರಷ್ಯಾ 5,580 ಅಣ್ವಸ್ತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಮೊದಲ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ಅಮೆರಿಕ 5,044 ಅಣ್ವಸ್ತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಎರಡನೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದೆ.
ಉಳಿದ ದೇಶಗಳ ಬಳಿ ಅಣುಬಾಂಬ್ ಏಕೆ ಇಲ್ಲ?
ಜರ್ಮನಿ, ಜಪಾನ್ ಮತ್ತು ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದಂತಹ ಶ್ರೀಮಂತ ಹಾಗೂ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ದೇಶಗಳ ಬಳಿ ಅಣುಬಾಂಬ್ ಇಲ್ಲದಿರಲು ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣ ಎನ್ಪಿಟಿ (NPT – Nuclear Non-Proliferation Treaty) ಅಥವಾ ಅಣ್ವಸ್ತ್ರ ಪ್ರಸರಣ ತಡೆ ಒಪ್ಪಂದ. 1968ರಲ್ಲಿ ಅಂಗೀಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಈ ಒಪ್ಪಂದವು ಜಗತ್ತನ್ನು ಅಣು ಯುದ್ಧದ ಅಪಾಯದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸುವ ಗುರಿ ಹೊಂದಿದೆ. ಇದುವರೆಗೆ 190 ದೇಶಗಳು ಈ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಸಹಿ ಹಾಕಿವೆ. ಈ ಒಪ್ಪಂದವು ಹೊಸ ದೇಶಗಳು ಅಣುಬಾಂಬ್ ತಯಾರಿಸುವುದನ್ನು ನಿರ್ಬಂಧಿಸುತ್ತದೆ.
ಐದು ದೇಶಗಳ ಏಕಸ್ವಾಮ್ಯ
ಎನ್ಪಿಟಿ ನಿಯಮದ ಪ್ರಕಾರ, 1967ಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಅಣು ಪರೀಕ್ಷೆ ನಡೆಸಿದ ಐದು ದೇಶಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅಣ್ವಸ್ತ್ರ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಕಾನೂನುಬದ್ಧ ಅವಕಾಶವಿದೆ. ಅವುಗಳೆಂದರೆ ಅಮೆರಿಕ, ರಷ್ಯಾ, ಬ್ರಿಟನ್, ಚೀನಾ ಮತ್ತು ಫ್ರಾನ್ಸ್. ಉಳಿದ 185ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ದೇಶಗಳು ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಸಮರ್ಥವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅಣುಬಾಂಬ್ ತಯಾರಿಸಿದರೆ ಅದು ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಾನೂನಿನ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯಾಗುತ್ತದೆ.
ಅಣುಬಾಂಬ್ ಇಲ್ಲದ ದೇಶಗಳ ರಕ್ಷಣೆ ಹೇಗೆ?
ಅಣ್ವಸ್ತ್ರ ಹೊಂದಿರುವ ದೇಶವು ಅಣ್ವಸ್ತ್ರ ಇಲ್ಲದ ದೇಶದ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದರೆ ಏನು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕಾಡುವುದು ಸಹಜ. ಎನ್ಪಿಟಿ ಒಪ್ಪಂದದ ಪ್ರಕಾರ, ಅಣುಬಾಂಬ್ ಹೊಂದಿಲ್ಲದ ದೇಶಗಳ ರಕ್ಷಣೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಅವರ ಮಿತ್ರ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಾದ ಅಣುಶಕ್ತಿ ದೇಶಗಳು ವಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಇದನ್ನು ‘ನ್ಯೂಕ್ಲಿಯರ್ ಅಂಬ್ರೆಲಾ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಜಪಾನ್ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣ ಕೊರಿಯಾಕ್ಕೆ ಅಮೆರಿಕ ರಕ್ಷಣೆಯ ಗ್ಯಾರಂಟಿ ನೀಡಿದೆ.
ಭಾರತ ಮತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಅಣುಬಾಂಬ್ ತಯಾರಿಸಿದ್ದು ಹೇಗೆ?
ಒಪ್ಪಂದವು ಕೇವಲ ಐದು ದೇಶಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅನುಮತಿ ನೀಡಿದ್ದರೂ ಭಾರತ ಮತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಅಣುಬಾಂಬ್ ಹೊಂದಿವೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ, ಈ ಎರಡೂ ದೇಶಗಳು ಎನ್ಪಿಟಿ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಸಹಿ ಹಾಕಿಲ್ಲ. ಈ ಒಪ್ಪಂದವು ತಾರತಮ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದೆ ಎಂಬುದು ಭಾರತದ ವಾದವಾಗಿತ್ತು. ತನ್ನ ಭದ್ರತೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಭಾರತ ಅಣು ಪರೀಕ್ಷೆ ನಡೆಸಿತು, ಅದರ ಬೆನ್ನಲ್ಲೇ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವೂ ಪರೀಕ್ಷೆ ನಡೆಸಿತು. ಇವು ಒಪ್ಪಂದದ ಭಾಗವಾಗಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಇವುಗಳ ಮೇಲೆ ನಿರ್ಬಂಧಗಳು ಅನ್ವಯಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಇಸ್ರೇಲ್ ಮತ್ತು ಉತ್ತರ ಕೊರಿಯಾದ ಕಥೆ ಬೇರೆ
ಉತ್ತರ ಕೊರಿಯಾ: ಮೊದಲು ಎನ್ಪಿಟಿ ಭಾಗವಾಗಿದ್ದ ಉತ್ತರ ಕೊರಿಯಾ ನಂತರ ಅದರಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಅಣು ಪರೀಕ್ಷೆ ನಡೆಸಿ ಈಗ ಅಣುಶಕ್ತಿ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿದೆ.
ಇಸ್ರೇಲ್: ಇಸ್ರೇಲ್ ಇದುವರೆಗೆ ತಾನು ಅಣುಬಾಂಬ್ ಹೊಂದಿರುವುದಾಗಿ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಘೋಷಿಸಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ರಹಸ್ಯವಾಗಿ ಅಣ್ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಿದೆ ಎಂಬುದು ಜಗತ್ತಿಗೆ ತಿಳಿದಿರುವ ವಿಚಾರ.
ತಾಂತ್ರಿಕ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಸವಾಲುಗಳು
ಕೇವಲ ಒಪ್ಪಂದವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಅಣುಬಾಂಬ್ ತಯಾರಿಕೆಗೆ ತಗುಲುವ ಭಾರಿ ವೆಚ್ಚ ಮತ್ತು ಸಂಕೀರ್ಣ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಸವಾಲುಗಳೂ ಸಹ ದೇಶಗಳನ್ನು ಹಿಂದೆ ಸರಿಯುವಂತೆ ಮಾಡಿವೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಯಾವುದೇ ದೇಶ ಗುಟ್ಟಾಗಿ ಅಣು ಪರೀಕ್ಷೆ ನಡೆಸಲು ಮುಂದಾದರೆ, ಇಡೀ ವಿಶ್ವವೇ ಆ ದೇಶದ ಮೇಲೆ ಕಠಿಣ ಆರ್ಥಿಕ ನಿರ್ಬಂಧ ಹೇರುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ಆ ದೇಶದ ಆರ್ಥಿಕತೆ ನಾಶವಾಗಬಹುದು. ಇದಕ್ಕೆ ಇರಾನ್ ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಸಂಕಷ್ಟಗಳೇ ಸಾಕ್ಷಿ. ಹೀಗಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ದೇಶಗಳು ಅಣ್ವಸ್ತ್ರಕ್ಕಿಂತ ಆರ್ಥಿಕ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯೇ ಮೇಲು ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಿವೆ.
