ಸೂರ್ಯನಿಂದ ಮೂರನೇ ಗ್ರಹವಾಗಿರುವ ನಮ್ಮ ಭೂಮಿ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ವಿದ್ಯಮಾನ. ಸೂರ್ಯನಿಂದ ಇರುವ ಸೂಕ್ತ ಅಂತರದಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಒಂದೇ ಒಂದು ಚಂದ್ರನನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದು, ಸೂರ್ಯ ಮತ್ತು ಚಂದ್ರರ ಗಾತ್ರ ಮತ್ತು ದೂರ, ಹಾಗೂ ಗುರುತ್ವಾಕರ್ಷಣೆ, ವಾತಾವರಣ, ಆಮ್ಲಜನಕ ಮತ್ತು ನೀರಿನಂತಹ ಜೀವಪೋಷಕ ಅಂಶಗಳ ಉಪಸ್ಥಿತಿಯವರೆಗೆ – ಎಲ್ಲವೂ ಮಾಯಾಜಾಲದಂತಿದೆ.
ಭೂಮಿಯ ತನ್ನ ಅಕ್ಷದ ಮೇಲೆ ತಿರುಗುವಿಕೆ, ಸೂರ್ಯನ ಸುತ್ತಲಿನ ಕಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವಾದ ಅಕ್ಷೀಯ ಓರೆಯನ್ನು (Axial tilt) ಗಮನಿಸಿದರೆ, ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಿಷಯವೂ ಒಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಮತೋಲನದಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬುದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ.
ಭೂಮಿಯು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ಥಿರತೆಯೊಂದಿಗೆ ತಿರುಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದರ ಆಂತರಿಕ ಮತ್ತು ಮೇಲ್ಮೈಯಲ್ಲಿನ ಶಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿ, ಭೂಮಿಯ ಅಕ್ಷವು ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ನಲುಗುತ್ತದೆ, ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅಸ್ಥಿರಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ದಶಕಗಳಿಂದ, ಕರಗುತ್ತಿರುವ ಹಿಮನದಿಗಳು, ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಸಾಗರಗಳು ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯ ತಿರುಳಿನಲ್ಲಿನ ಚಲನೆಗಳು ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ನೃತ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಎಂದು ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು.
ಇದೀಗ, ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಸಂಶೋಧನೆಗಳು ಮಾನವನಿಂದ ಪ್ರೇರಿತವಾದ ಮತ್ತೊಂದು ತಕ್ಷಣದ ಕಾರಣವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತಿವೆ: ಅಂತರ್ಜಲ ಬರಿದಾಗುವಿಕೆ. ಕೃಷಿ ಮತ್ತು ನಗರಗಳಿಗಾಗಿ ನೀರನ್ನು ಪಂಪ್ ಮಾಡುವುದು ಕೇವಲ ಸ್ಥಳೀಯ ಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿದರೂ, ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಅದು ಗ್ರಹದ ತಿರುಗುವಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುತ್ತಿದೆ.
ಚಲಿಸುವ ಗ್ರಹದ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರ
ನೀರಿಗೆ ದ್ರವ್ಯರಾಶಿ (Mass) ಇದೆ ಮತ್ತು ದ್ರವ್ಯರಾಶಿಯು ಚಲನೆಯನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತದೆ. ಅಪಾರ ಪ್ರಮಾಣದ ಅಂತರ್ಜಲವನ್ನು ಜಲಧರಗಳಿಂದ (Aquifers) ಹೊರತೆಗೆದು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲ್ಮೈಯಲ್ಲಿ, ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಸಾಗರಗಳಿಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಿದಾಗ, ಭೂಮಿಯ ದ್ರವ್ಯರಾಶಿಯ ಸಮತೋಲನ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಮರುಹಂಚಿಕೆಯು, ತಿರುಗುತ್ತಿರುವ ಲಟ್ಟಣಿಗೆಯ ಒಂದು ಬದಿಗೆ ತೂಕವನ್ನು ಸೇರಿಸಿದಂತೆಯೇ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ಭೂಮಿಯ ತಿರುಗುವಿಕೆಯು ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅಕ್ಷವು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತದೆ.
1993 ರಿಂದ 2010 ರವರೆಗೆ, ಮಾನವರು ಸುಮಾರು 2,150 ಗಿಗಾಟನ್ಗಳಷ್ಟು ಅಂತರ್ಜಲವನ್ನು ಬರಿದು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅಂದಾಜಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಬೃಹತ್ ದ್ರವ್ಯರಾಶಿಯ ವರ್ಗಾವಣೆಯು ಭೂಮಿಯ ಅಕ್ಷವನ್ನು ಸುಮಾರು 31.5 ಇಂಚುಗಳಷ್ಟು ಬದಲಾಯಿಸಿದೆ ಎಂದು ಅಧ್ಯಯನವೊಂದು ತೋರಿಸಿದೆ. ಭೂಮಿಯ ಗಾತ್ರಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಈ ಬದಲಾವಣೆ ಅತ್ಯಲ್ಪವೆನಿಸಿದರೂ, ಭೂಭೌತಿಕವಾಗಿ ಇದು ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿದೆ. ಮಾನವನ ಚಟುವಟಿಕೆಯು ಭೂಮಿಯ ತಿರುಗುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಈಗ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಇದು ದೃಢಪಡಿಸುತ್ತದೆ.
ಹವಾಮಾನ, ನೀರು ಮತ್ತು ಅಲುಗಾಟ
ನಾಸಾ ಧನಸಹಾಯದ ಅಧ್ಯಯನಗಳು ಒಂದು ಶತಮಾನಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ದತ್ತಾಂಶವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುವ ಮೂಲಕ ಈ ತಿಳುವಳಿಕೆಯನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿವೆ. 1900 ರಿಂದ 2018 ರವರೆಗಿನ ಅಕ್ಷದ ಚಲನೆಯಲ್ಲಿನ 90 ಪ್ರತಿಶತದಷ್ಟು ಏರಿಳಿತಗಳನ್ನು ಅಂತರ್ಜಲ ಬರಿದಾಗುವಿಕೆ, ಕರಗುವ ಹಿಮದ ಹಾಳೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಮುದ್ರ ಮಟ್ಟದ ಏರಿಕೆಯಂತಹ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳಿಗೆ ಹಿಂಬಾಲಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅವು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸುತ್ತವೆ.
ಅದೇ ಕಾರ್ಯವಿಧಾನಗಳು ಭೂಮಿಯ ತಿರುಗುವಿಕೆಯ ವೇಗವನ್ನೂ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ. ನೀರು ಧ್ರುವೀಯ ಹಿಮದ ಹಾಳೆಗಳಿಂದ ಅಥವಾ ಭೂಗತ ಜಲಾಶಯಗಳಿಂದ ಸಮಭಾಜಕದ ಕಡೆಗೆ ಚಲಿಸಿದಾಗ, ಅದು ದ್ರವ್ಯರಾಶಿಯ ವಿತರಣೆಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಭೂಮಿಯು ಸ್ವಲ್ಪ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತಿರುಗುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ, ಇದರಿಂದ ದಿನದ ಅವಧಿ ಕ್ರಮೇಣ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ. 2000ನೇ ಇಸವಿಯಿಂದ, ಭೂಮಿಯ ದಿನಗಳು ಪ್ರತಿ ಶತಮಾನಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು 1.33 ಮಿಲಿಸೆಕೆಂಡುಗಳಷ್ಟು ದೀರ್ಘವಾಗುತ್ತಿವೆ.
ಜಾಗತಿಕ ಬದಲಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಪಾತ್ರ
ಇದು ಜಾಗತಿಕ ವಿದ್ಯಮಾನವಾಗಿದ್ದರೂ, ಇದರ ಪ್ರಭಾವವು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಮಾನವಾಗಿಲ್ಲ. ಅಂತರ್ಜಲವನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ಹೊರತೆಗೆಯುವ ಪ್ರದೇಶಗಳು ಇದಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಕಾರಣವಾಗಿವೆ. ಸಂಶೋಧನೆಗಳು ಉತ್ತರ ಅಮೆರಿಕಾದ ಪಶ್ಚಿಮ ಭಾಗ ಮತ್ತು ವಾಯುವ್ಯ ಭಾರತವನ್ನು ಭೂಮಿಯ ಅಕ್ಷದ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣಕರ್ತರು ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿವೆ.
ಭಾರತವು ವಿಶ್ವದ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಅಂತರ್ಜಲ ಬಳಕೆದಾರರಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ. ಪಂಜಾಬ್, ಹರಿಯಾಣ ಮತ್ತು ರಾಜಸ್ಥಾನ ಹಾಗೂ ಗುಜರಾತಿನ ಕೆಲವು ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ದಶಕಗಳ ಕಾಲದ ತೀವ್ರ ನೀರಾವರಿಯು ಗಂಭೀರ ಮಟ್ಟದ ಅಂತರ್ಜಲ ಬರಿದಾಗುವಿಕೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ಭಾರತದ ಈ ನೀರಿನ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು ಕೇವಲ ಒಂದು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಸವಾಲಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಜಾಗತಿಕ ಭೂಭೌತಿಕ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡುವ ಅಂಶವಾಗಿದೆ.
ನಮ್ಮ ಪಾದದ ಕೆಳಗಿನ ಪರಿಣಾಮಗಳು
ಅಂತರ್ಜಲ ಬರಿದಾಗುವಿಕೆಯ ಪ್ರಭಾವವು ಅಕ್ಷದ ಬದಲಾವಣೆಗೂ ಮೀರಿ ವಿಸ್ತರಿಸಿದೆ. ಜಲಧರಗಳು ಬರಿದಾದಂತೆ, ಮೇಲಿನ ಭೂಮಿ ಕುಸಿಯುತ್ತದೆ (Subsidence). ಕರಾವಳಿ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಕುಸಿಯುತ್ತಿರುವ ಭೂಮಿಯು ಸಮುದ್ರ ಮಟ್ಟದ ಏರಿಕೆಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ತೀವ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಕೊಲ್ಕತ್ತಾ ಮತ್ತು ಸುಂದರಬನಗಳಂತಹ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ, ಏರುತ್ತಿರುವ ನೀರಿನ ಮಟ್ಟ ಮತ್ತು ಕುಸಿಯುತ್ತಿರುವ ಭೂಮಿಯು ಅಪಾಯಕಾರಿ ಸಂಯೋಜನೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಸಮತೋಲನವನ್ನು ಮರುಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?
ಮಾನವನ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಭೂಮಿಯ ತಿರುಗುವಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಬಹುದು ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯು ಅಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿದರೂ, ಇದು ಭರವಸೆಯನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಅಂತರ್ಜಲದ बेहतर (ಉತ್ತಮ) ನಿರ್ವಹಣೆಯು ಅದನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಮಳೆನೀರು ಕೊಯ್ಲು, ಸಮರ್ಥ ನೀರಾವರಿ ವಿಧಾನಗಳು ಮತ್ತು ನೀತಿ ಸುಧಾರಣೆಗಳು ಸ್ಥಳೀಯ ಸ್ಥಿತಿಸ್ಥಾಪಕತ್ವಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಗ್ರಹದ ಸಮತೋಲನವನ್ನು ಕಾಪಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನದ ಭಾಗವಾಗಿವೆ.
ಭೂಮಿಯ ಓರೆ (Tilt) ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯ?
ಭೂಮಿಗೆ ಓರೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಋತುಮಾನಗಳೇ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಓರೆಯಿಲ್ಲದ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬೇಸಿಗೆ ಅಥವಾ ಚಳಿಗಾಲವಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಶಾಶ್ವತವಾದ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಇದು ಜಾಗತಿಕ ಹವಾಮಾನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಅಡ್ಡಿಪಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ಭಾರತೀಯ ಮಾನ್ಸೂನ್ ಅನ್ನು ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು ಮತ್ತು ಕೃಷಿಯನ್ನು ಅಸಾಧ್ಯವಾಗಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಗ್ರಹ
ಭೂಮಿಯ ಅಕ್ಷವು ಎಂದಿನಂತೆ ಅಲುಗಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಮೇಲೆ ಮಾನವನ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪವು ಈಗ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವುದು ಒಂದು ನಿರ್ಣಾಯಕ ತಿರುವು. ಪಂಜಾಬ್ನ ಬಾವಿಯಿಂದ ತೆಗೆದ ನೀರು, ಗ್ರೀನ್ಲ್ಯಾಂಡ್ನಲ್ಲಿ ಕರಗುವ ಹಿಮ ಮತ್ತು ಭಾರತದ ಕರಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ಏರುವ ಸಮುದ್ರ – ಇವೆಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಕಥೆಯ ಭಾಗಗಳಾಗಿವೆ.
