ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್: ಸಮುದ್ರ ಮಟ್ಟಕ್ಕಿಂತ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ (High-altitude) ವಾಸಿಸುವ ಜನರಲ್ಲಿ ಮಧುಮೇಹದ (Diabetes) ಪ್ರಮಾಣ ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿ ಕಡಿಮೆ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ದಶಕಗಳಿಂದ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ಕುತೂಹಲ ಮೂಡಿಸಿತ್ತು. ಇದೀಗ ಸಂಶೋಧಕರು ಇದರ ಹಿಂದಿನ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಿದ್ದು, ಎತ್ತರದ ಪ್ರದೇಶದ ಪರಿಸರವು ಮಾನವನ ಚಯಾಪಚಯ ಕ್ರಿಯೆಯ (Metabolism) ಮೇಲೆ ಹೇಗೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ಎತ್ತರದ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಆಮ್ಲಜನಕದ ಪ್ರಮಾಣ ಕಡಿಮೆ ಇರುತ್ತದೆ (Hypoxia). ಇಂತಹ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ದೇಹವು ಸಕ್ಕರೆಯನ್ನು (Glucose) ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ರೀತಿ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಸಂಶೋಧನೆಯ ಪ್ರಕಾರ, ಕಡಿಮೆ ಆಮ್ಲಜನಕವಿರುವಾಗ ದೇಹದ ಜೀವಕೋಶಗಳು ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಅನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.
ಎತ್ತರದ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವಾಗ ನಮ್ಮ ಹೃದಯ ಬಡಿತ ಮತ್ತು ಶ್ವಾಸಕೋಶದ ಕಾರ್ಯಕ್ಷಮತೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೂ ದೇಹವು ಹೆಚ್ಚು ಕ್ಯಾಲರಿಗಳನ್ನು ದಹಿಸಲು (Basal Metabolic Rate) ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ, ಇದರಿಂದ ಬೊಜ್ಜು ಮತ್ತು ಮಧುಮೇಹದ ಅಪಾಯ ತಗ್ಗುತ್ತದೆ.
ಎತ್ತರದ ಪ್ರದೇಶದ ಪರಿಸರವು ಹಸಿವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ‘ಲೆಪ್ಟಿನ್’ (Leptin) ನಂತಹ ಹಾರ್ಮೋನ್ಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುತ್ತದೆ. ಇದು ಜನರು ಅತಿಯಾಗಿ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸುವುದನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
ಈ ಸಂಶೋಧನೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ, ಮಧುಮೇಹ ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ‘ಹೈಪೋಕ್ಸಿಕ್ ಥೆರಪಿ’ (ಆಮ್ಲಜನಕದ ಮಟ್ಟವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಚಿಕಿತ್ಸೆ) ನೀಡುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಆಲೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಜೀವನಶೈಲಿ ಬದಲಾವಣೆ: ಎತ್ತರದ ಪ್ರದೇಶದ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಕೃತಕವಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ವ್ಯಾಯಾಮ ಮಾಡುವುದು ಮಧುಮೇಹ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ಸಹಕಾರಿಯಾಗಬಲ್ಲದೇ ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಧ್ಯಯನಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ.
ಭಾರತದ ಹಿಮಾಲಯ ಶ್ರೇಣಿಯ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ (ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಲಡಾಖ್, ಸಿಕ್ಕಿಂ ಅಥವಾ ಹಿಮಾಚಲ ಪ್ರದೇಶ) ವಾಸಿಸುವ ಜನರಲ್ಲಿ ಮೈದಾನ ಪ್ರದೇಶದ ಜನರಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಟೈಪ್-2 ಮಧುಮೇಹದ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಕಡಿಮೆ ಇರುವುದು ಈ ಸಂಶೋಧನೆಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿದೆ.
