ಈ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅಳೆಯಬಹುದಾದ ಭ್ರಮೆಗೆ ಲಿಂಕ್ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಸಂಶೋಧಕರು ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಗುರುತಿಸಲು ಹೆಚ್ಚು ವಸ್ತುನಿಷ್ಠ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನರು ಬಹುಶಃ ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಮೋಡದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಮರದ ಕಣದಲ್ಲಿ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿರಬಹುದು. ದೃಶ್ಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಈ ಸಾಮಾನ್ಯ ತಂತ್ರವನ್ನು ಫೇಸ್ ಪ್ಯಾರಿಡೋಲಿಯಾ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ನಿಜವಾದ ಮುಖಗಳಿಲ್ಲದ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ಮುಖದಂತಹ ಮಾದರಿಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಿದುಳುಗಳು ತಂತಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ.
ಇದಕ್ಕೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿ, ದೃಶ್ಯ ಹಿಮ ಸಿಂಡ್ರೋಮ್ ಹೊಂದಿರುವ ಜನರು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ದೃಶ್ಯ ಸ್ಥಿರತೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇಡೀ ದೃಶ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರವು ಮಿನುಗುವ ಚುಕ್ಕೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ, ಬಹುತೇಕ ಕಳಪೆ ಸ್ವಾಗತವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಹಳೆಯ ದೂರದರ್ಶನದಂತೆ. ದೃಶ್ಯ ಶಬ್ದದ ಈ ನಿರಂತರ ಚುಕ್ಕೆಗಳು ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ಅಪರೂಪವಾಗಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತವೆ. ದೃಶ್ಯ ಸಂಕೇತಗಳನ್ನು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊಂದಿರುವ ಮೆದುಳಿನ ಒಂದು ಭಾಗವಾದ ದೃಶ್ಯ ಕಾರ್ಟೆಕ್ಸ್ ನಲ್ಲಿನ ಅತಿಯಾದ ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಂದ ಈ ಸಮಸ್ಯೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿನ ನರಕೋಶಗಳು ತುಂಬಾ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಾತ್ಮಕವಾದಾಗ, ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಓವರ್ ಲೋಡ್ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗದ ಭ್ರಮೆಗಳು ಮತ್ತು ನಿರಂತರ ಗ್ರಹಿಕೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.
ಈ ಸಿಂಡ್ರೋಮ್ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬೆಳಕಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆ, ದೀರ್ಘಕಾಲದ ನಂತರದ ಚಿತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಚಲಿಸುವ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ದೃಶ್ಯ ಜಾಡುಗಳಂತಹ ಇತರ ದೃಶ್ಯ ಲಕ್ಷಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ.
ದೃಶ್ಯ ಹಿಮವು ಜನರು ಅಸ್ಪಷ್ಟ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದರ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆಯೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು, ಸಂಶೋಧಕರು ದೊಡ್ಡ ಆನ್ ಲೈನ್ ಪ್ರಯೋಗವನ್ನು ನಡೆಸಿದರು. ಭಾಗವಹಿಸುವವರನ್ನು ಎರಡು ಗುಂಪುಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಲಾಗಿದೆ: ದೃಶ್ಯ ಹಿಮದ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ವರದಿ ಮಾಡಿದವರು ಮತ್ತು ಮಾಡದವರು. ಎಲ್ಲಾ ಸ್ವಯಂಸೇವಕರಿಗೆ ಮರದ ತೊಗಟೆ, ಕಾಫಿ ಕಪ್ ಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಯಾದೃಚ್ಛಿಕ ವಿನ್ಯಾಸಗಳಂತಹ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಂತೆ ನೂರಾರು ದೈನಂದಿನ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಲಾಯಿತು. ಪ್ರತಿ ಚಿತ್ರವು ಸಂಖ್ಯಾ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಮುಖವನ್ನು ಎಷ್ಟು ಬಲವಾಗಿ ಹೋಲುತ್ತದೆ ಎಂದು ರೇಟ್ ಮಾಡಲು ಅವರನ್ನು ಕೇಳಲಾಯಿತು.
ಸ್ವಯಂಸೇವಕರಲ್ಲಿ, 130 ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನರು ದೃಶ್ಯ ಹಿಮ ಸಿಂಡ್ರೋಮ್ ನ ಮಾನದಂಡಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿದರೆ, ಸ್ಥಿತಿಯಿಲ್ಲದ 100 ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನರು ಹೋಲಿಕೆ ಗುಂಪನ್ನು ರೂಪಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇದಲ್ಲದೆ, ಭಾಗವಹಿಸುವವರು ಮೈಗ್ರೇನ್ ಅನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದಾರೆಯೇ ಎಂದು ಸಂಶೋಧಕರು ಗಮನಿಸಿದರು, ಇದು ದೃಶ್ಯ ಹಿಮದೊಂದಿಗೆ ಆಗಾಗ್ಗೆ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿರುವ ಮತ್ತೊಂದು ನರವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯಾಗಿದೆ.
