ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಪುರುಷನ ಜೀವನ ಎಂದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ಬದುಕಲ್ಲ, ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಸಾವಿನವರೆಗೆ ಹೊತ್ತು ಸಾಗುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ಮೂಟೆ. ತನ್ನ ಆಸೆ-ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಹೂತುಹಾಕಿ, ಕುಟುಂಬದ ಏಳಿಗೆಗಾಗಿ ಅಹೋರಾತ್ರಿ ಶ್ರಮಿಸುವ ಒಬ್ಬ ಸರಾಸರಿ ಭಾರತೀಯ ಪುರುಷನ ಜೀವನ ಚಕ್ರ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಯಾರಿಗಾದರೂ ಕಣ್ಣೀರು ತರಿಸುವಂತಿದೆ.
ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ಶುರುವಾಗುವ ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ಓಟ
ಮಗುವಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಐದೇ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಮಗನ ಮೇಲೆ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳ ಪರ್ವತವೇ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಂತೂ ಮೂರು ವರ್ಷಕ್ಕೇ ಶಾಲೆಯ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟುವ ಮಗುವಿನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಆಟವಾಡಬೇಕಾದ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಪುಸ್ತಕದ ಚೀಲ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಹವ್ಯಾಸಗಳಿಗೆ, ಮನರಂಜನೆಗೆ ಜಾಗವಿಲ್ಲ; ಕೇವಲ ರ್ಯಾಂಕು ಮತ್ತು ಅಂಕಗಳ ಬೇಟೆಯಲ್ಲೇ ಬಾಲ್ಯ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತದೆ. 15 ರಿಂದ 22 ವರ್ಷದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರೊಂದಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಿ ಕಾಲೇಜು ಸೀಟು, ಆಮೇಲೆ ಒಂದು ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ರಾತ್ರಿ ಎನ್ನದೆ ಹೋರಾಡಬೇಕು. ಸಮಾಜ ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಕರ ಒತ್ತಡ ಅವನನ್ನು ಯಂತ್ರವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ತನ್ನದೇನಾದರೂ ಕನಸುಗಳಿದ್ದರೂ, ಅವು ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುತ್ತವೆ ಎಂದು ತಿಳಿದಾಗ ಆ ಕನಸನ್ನು ಅಲ್ಲಿಗೇ ಹೂತುಹಾಕಿ ಬದುಕಿನ ಹಾದಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತಾನೆ.
ಮದುವೆ.. ಮಕ್ಕಳು.. ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ಸುಳಿ
25 ದಾಟುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕ ಬೆನ್ನಲ್ಲೇ ಮದುವೆ, ಸಂಸಾರ ಎಂಬ ದೊಡ್ಡ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂದಿನಿಂದ ಅವನ ಜೀವನ ಅವನದ್ದಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. 30 ರಿಂದ 50 ವರ್ಷಗಳ ನಡುವೆ ಹೆಂಡತಿಯ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳು, ಮಕ್ಕಳ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ, ವೃದ್ಧ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ಆರೋಗ್ಯ.. ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನು ತನ್ನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು ಸಾಗುತ್ತಾನೆ. ತನಗಾಗಿ ಒಂದು ಹೊಸ ಶರ್ಟ್ ಕೊಳ್ಳಲು ಹತ್ತು ಬಾರಿ ಯೋಚಿಸುವ ತಂದೆ, ಮಕ್ಕಳ ಫೀಸಿಗಾಗಿ ಸಾಲ ಮಾಡಲೂ ಹಿಂಜರಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಓಟದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಹವ್ಯಾಸಗಳು, ಪ್ರವಾಸಗಳು ಮತ್ತು ಬಾಲ್ಯದ ಗೆಳೆಯರೆಲ್ಲಾ ಮರೆತುಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಕುಟುಂಬದ ಮುಗುಳ್ನಗೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸುಖ ಕಾಣುವ ತ್ಯಾಗಮಯಿಯಾಗಿ ಅವನು ಬದಲಾಗುತ್ತಾನೆ.
ದಣಿವಿಲ್ಲದ ದುಡಿಮೆ.. ನಿಶ್ಯಬ್ದ ನಿರ್ಗಮನ
60 ವರ್ಷ ಹತ್ತಿರವಾದರೂ ‘ವಿಶ್ರಾಂತಿ’ ಎಂಬ ಪದ ಅವನ ನಿಘಂಟಿನಲ್ಲೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ನಿವೃತ್ತಿಯ ನಂತರವೂ ಮಕ್ಕಳ ಸೆಟಲ್ಮೆಂಟ್, ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯ ಎಂದು ಏನಾದರೊಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾನೆ. ಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ ಬಿಸಿಲು, ಮಳೆ ಎನ್ನದೆ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಸಂಪಾದಿಸಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಇತರರಿಗಾಗಿಯೇ ಖರ್ಚು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಆರೋಗ್ಯ ಹದಗೆಟ್ಟರೂ, ದೇಹ ಸಹಕರಿಸದಿದ್ದರೂ “ನನಗೇನೂ ಆಗಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಾ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ನುಣುಚಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ತನಗಾಗಿ ಏನನ್ನೂ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ, ತನ್ನ ತ್ಯಾಗಗಳನ್ನು ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳದೆ ನಿಶ್ಯಬ್ದವಾಗಿ ಈ ಲೋಕವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.
