ನವದೆಹಲಿ: 1937 ರಲ್ಲಿ “ವಂದೇ ಮಾತರಂ” ಅನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಭಾರತದ ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆಯಾಗಿ ಅಂಗೀಕರಿಸಿದಾಗ ಅದರ ಮಹತ್ವದ ಶ್ಲೋಕಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಲಾಯಿತು ಎಂದು ಪ್ರಧಾನಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಶುಕ್ರವಾರ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.
ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೊಂದರಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆಗೆ 150ನೇ ವರ್ಷಾಚರಣೆಯ ವರ್ಷವಿಡೀ ನಡೆಯುವ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಉದ್ಘಾಟಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದ ಮೋದಿ, “ವಂದೇ ಮಾತರಂನ ಚೈತನ್ಯವು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇಡೀ ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ಬೆಳಗಿಸಿತು. ಆದರೆ ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್, 1937 ರಲ್ಲಿ, ಅದರ ಆತ್ಮದ ಒಂದು ಭಾಗವಾದ ವಂದೇ ಮಾತರಂನ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಶ್ಲೋಕಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಲಾಯಿತು. ವಂದೇ ಮಾತರಂ ಮುರಿದು ತುಂಡು ತುಂಡಾಗಿತ್ತು. ವಂದೇ ಮಾತರಂನ ಈ ವಿಭಜನೆಯು ದೇಶದ ವಿಭಜನೆಯ ಬೀಜಗಳನ್ನು ಸಹ ಬಿತ್ತಿತು. “ಅದೇ ವಿಭಜಕ ಚಿಂತನೆ ಇಂದಿಗೂ ದೇಶಕ್ಕೆ ಸವಾಲಾಗಿ ಉಳಿದಿದೆ” ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು.
ಅವರು ಸ್ಮರಣಾರ್ಥ ಅಂಚೆಚೀಟಿ ಮತ್ತು ನಾಣ್ಯವನ್ನು ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸಿದರು.
ಹಾಡಿನ ಮೊದಲ ಎರಡು ಚರಣಗಳನ್ನು ೧೯೩೭ ರಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆಯಾಗಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು.
1875 ರಲ್ಲಿ ಬಂಕಿಮ್ ಚಂದ್ರ ಚಟರ್ಜಿ ಬರೆದ ಮತ್ತು 1882 ರಲ್ಲಿ ಅವರ ಪುಸ್ತಕ ಆನಂದಮಠದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಪ್ರಕಟವಾದ “ವಂದೇ ಮಾತರಂ” ಅನ್ನು ಭಾರತದ ಚೈತನ್ಯವನ್ನು ಸಾಕಾರಗೊಳಿಸುವ ಹಾಡು ಎಂದು ಪ್ರಧಾನಿ ಶ್ಲಾಘಿಸಿದರು.
ಪ್ರಧಾನಿಯವರ ಹೇಳಿಕೆಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪ್ರಧಾನ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ ಸಂವಹನ ಉಸ್ತುವಾರಿ ಜೈರಾಮ್ ರಮೇಶ್ ಅವರು ಸವ್ಯಸಾಚಿ ಭಟ್ಟಾಚಾರ್ಯ ಅವರ “ವಂದೇ ಮಾತರಂ” ಜೀವನಚರಿತ್ರೆಯ ಆಯ್ದ ಭಾಗಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡರು, ಇದು ಅಕ್ಟೋಬರ್ 29, 1937 ರ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಕಾರ್ಯಕಾರಿ ಸಮಿತಿ (ಸಿಡಬ್ಲ್ಯುಸಿ) ನಿರ್ಣಯದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.
ಸಭೆಗೆ ಮೂರು ದಿನಗಳ ಮೊದಲು ಅಂದರೆ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 26, 1937ರಂದು ರವೀಂದ್ರನಾಥ ಠಾಕೂರರು ಈ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಜವಹರಲಾಲ್ ನೆಹರೂ ಅವರಿಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆದಿದ್ದರು. ಸ್ವತಃ ಗುರುದೇವ್ ಅವರು – ವಂದೇ ಮಾತರಂನೊಂದಿಗೆ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ವಿಶೇಷ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ – ಹಾಡಿನ ಮೊದಲ ಎರಡು ಶ್ಲೋಕಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಸಲಹೆ ನೀಡಿದರು. ಅವರ ಪತ್ರವು ನಿರ್ಣಯದ ಮೇಲೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗಾಢವಾದ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿದೆ” ಎಂದು ಅವರು ಎಕ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.
ಈ ಹಾಡನ್ನು ಜನಪ್ರಿಯಗೊಳಿಸುವಲ್ಲಿ ಠಾಕೂರರು ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ನಂಬಲಾಗಿದೆ. ೧೮೯೬ರಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಹಾಡಿದರು.
ಗುರುದೇವ್ ಅವರು ‘ವಿಭಜಕ ಸಿದ್ಧಾಂತ’ವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಪ್ರಧಾನಿ ಈಗ ಆರೋಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸುಳ್ಳು ಮತ್ತು ವಿರೂಪಗಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಮಿತಿಗಳಿಲ್ಲದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ನಾಚಿಕೆಗೇಡಿನ ಹೇಳಿಕೆ ಇದು. ಅವರು ಬೇಷರತ್ತಾದ ಕ್ಷಮೆಯಾಚಿಸಬೇಕು” ಎಂದು ಅವರು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದರು.
ಪುಸ್ತಕದ ಆಯ್ದ ಭಾಗಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಅದರ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಶಾಟ್ ಗಳನ್ನು ರಮೇಶ್ ಎಕ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ, “ಸಮಾಲೋಚಿಸಿದಾಗ, ರವೀಂದ್ರನಾಥ ಟ್ಯಾಗೋರ್ ಅವರ ಸಲಹೆ ಮೂರು ಪಟ್ಟು ಇತ್ತು. ಮೊದಲ ಎರಡು ಶ್ಲೋಕಗಳು ರವೀಂದ್ರನಾಥರಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸ್ವೀಕಾರಾರ್ಹವಾಗಿದ್ದರೂ, ನಂತರದ ಶ್ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿನ ಭಾವನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸಹಾನುಭೂತಿ ಹೊಂದಲು ಅವರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.
೧೯೫೦ ರಲ್ಲಿ ಸಂವಿಧಾನ ರಚನಾ ಸಭೆಯು ಈ ಹಾಡನ್ನು ಭಾರತದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗೀತೆಯಾಗಿ ಅಂಗೀಕರಿಸಿತು
